و من می فهمم که توی این سرما و یخبندان چه به تو می گذره و تو همیشه شاکری...

از نوشته های کوتاه و حرف های بریده بریده و از سر ناچاری و خالی نبودن عریضه,و فاصله نگرفتن از نوشتن, به شکل عجیبی متنفر هستم و با دستهای خودم داخل این بازی مضحک پرتاب شدم.این روزها یکی از کارهای من شده نگاه کردن به یک عکس,بالا رفتن ضربان قلب و حسادت درونی نسبت به دوستانم و خودخوری.+ نوشته شده در سه شنبه دهم بهمن ۱۳۹۶ساعت 1:4 توسط پاسبان |

از زبان یک عزیزٍ همه چیز تمام و اهل فن شنیدم که از "درست نوشتن" می گفت.که "اگه می خوای از عهده ی نوشتن یک متن جاندار و رگ و پی دار به خوبی بر بیای،یعنی درست همون جایی قرار داری که باید از نوشتن فکرهای خودت بگذری و با فکرهای خودت چیز دیگه ای بنویسی".این کار از من ساخته نبود و فقط شروع کردم به نوشتن.آخرین بار طارق بود که مدتها قبل شرایط رو برای من ترسیم و راه